Հաւատքի լուռ սպասաւորը՝ Ի յիշատակ բարեշնորհ Քերոբ սարկաւագ Արթենեանի
Կան մարդիկ, որոնց ներկայութիւնը աղմկոտ չէ, սակայն որոնց բացակայութիւնը երկար կը զգացուի։ Անոնց կեանքին արժէքը կը չափուի ոչ թէ բարձրաձայն խօսքերով, այլ մարդկային նկարագրով, գործով եւ ուրիշներու մէջ թողած հետքով։ Այդպիսին էր Քերոբ սարկաւագ Արթենեան՝ Հայոց Եկեղեցւոյ նուիրեալ սպասաւոր, հոգատար ամուսին ու հայր, աշխատասէր եւ իր կոչումին հաւատարիմ մարդ։
Ռումինիա ծնած՝ ան մանկութենէն հասակ առած էր քրիստոնէական արժէքներով ապրող ընտանիքի մը մէջ։ Հայրը տեղւոյն եկեղեցւոյ հոգաբարձուներէն էր եւ հետեւողականօրէն որդին իրեն հետ ժամերգութեանց կը տանէր։ Քերոբ սարկաւագ հետագային ժպիտով կը պատմէր, թէ մանուկ հասակին երբեմն կը ձանձրանար երկար արարողութիւններէն՝ տակաւին չըմբռնելով հօր նախանձախնդրութեան իմաստը։ Տարիներ ետք երախտագիտութեամբ պիտի գիտակցէր, որ հայրն էր զինք առաջնորդած դէպի այն ուղին, որ պիտի դառնար իր կեանքին հոգեւոր յենարանը։ Հետագային նոյն հոգածութեամբ ինքն ալ իր զաւակը եկեղեցի կ՚առաջնորդէր։
Վաղ պատանեկութեան տարիներուն Քերոբ Արթենեան իր հոգեւոր կրթութիւնը ստացաւ Սուրբ Էջմիածնի Հոգեւոր Ճեմարանին մէջ, ուրկէ շրջանաւարտ ըլլալէ ետք ձեռնադրուեցաւ սարկաւագ։ Ճեմարանական տարիներուն կազմաւորուած աշխարհընկալումը ուղեկցեցաւ իրեն ամբողջ կեանքի ընթացքին, իսկ Մայր Աթոռը մնաց իր հոգեւոր ակունքը։
Միացեալ Նահանգներ հաստատուելէ ետք ան համալսարանական կրթութիւն ստացաւ համակարգչային ծրագրաւորման ասպարէզին մէջ եւ մինչեւ հանգստեան կոչուիլը աշխատեցաւ այդ ոլորտին մէջ։ Իր աշխատանքին զուգահեռ շարունակեց եկեղեցական սպասաւորութիւնը՝ տարիներ շարունակ ծառայելով Հոլիվուտի Սուրբ Յովհաննու Կարապետ եկեղեցւոյ մէջ։
Զինք ճանչցողներն առանձնապէս կը յիշեն անոր համեստութիւնը, խոնարհութիւնը, ամօթխածութիւնն ու բացառիկ աշխատասիրութիւնը։ Ան չէր սիրեր ընդգծել իր դերը կամ խօսիլ իր կատարածին մասին. փոխարէնը միշտ պատրաստ էր օգտակար ըլլալու հոն, ուր իր կարիքը կար։ Ծառայասիրութիւնը իրեն համար ցուցադրուող առաքինութիւն չէր, այլ ապրելակերպ։ Սակաւախօս, ժպտերես ու բարեհամբոյր՝ ան յարգանք կը ներշնչէր իր վարքով ու կեցուածքով։
Հայոց Եկեղեցին անոր համար ազգային պատկանելիութենէն շատ աւելին էր՝ հաւատքի ապաւէն ու կեանքի առանցք, իսկ Սուրբ Էջմիածինը՝ մշտական ներկայութիւն իր ներաշխարհին մէջ։ Մահէն շուրջ մէկուկէս ամիս առաջ, գրեթէ յիսուն տարուան ընդմիջումէ ետք, Քերոբ սարկաւագ կրկին մեկնեցաւ հայրենիք եւ այնտեղ անցուցած մէկ շաբթուան ընթացքին քանի մը անգամ այցելեց Մայր Աթոռ։ Պատանեկութեան օրերուն հո՛ն կազմաւորուած էին անոր աշխարհընկալումն ու կոչումը, իսկ այժմ ան դարձեալ կը կանգնէր Միածնաէջ Մայր Տաճարին առջեւ՝ իր ետին ունենալով ապրուած ամբողջ ճանապարհ մը։ Մարդը կրնայ հեռանալ իր սկզբնակէտէն, սակայն կան սրբութիւններ, որոնցմէ ո՛չ ժամանակը, ո՛չ տարածութիւնը կրնան բաժնել զինք։ Կէս դար ետք Էջմիածին վերադարձը կարծես այդ անխզելի կապին լուռ վկայութիւնն էր։
Ընտանիքէն ներս ան սիրող ամուսին եւ երկու զաւակներու հոգատար հայր էր։ Իր կեանքով ու վարքով անոնց կը փոխանցէր աշխատասիրութեան, ազնուութեան եւ եկեղեցասիրութեան արժէքները՝ շարունակելով այն աւանդը, որ ինքն ալ մանկութեան տարիներուն ստացած էր իր ծնողներէն։
2026 թուականի Հոկտեմբեր 15-ին, Պըրպենքի Սրբոց Ղեւոնդեանց Մայր Տաճարին մէջ, առաջնորդ Գերաշնորհ Տ. Յովնան Արք. Տէրտէրեանի նախագահութեամբ, կատարուեցաւ բարեշնորհ Քերոբ սարկաւագ Արթենեանի վերջին հրաժեշտի եկեղեցական կարգը։ Ներկայ էին նաեւ անոր համակուրսեցի եւ ծառայակից քահանաներ ու սարկաւագներ, որոնց հետ տարբեր տարիներու ընթացքին բաժնած էր եկեղեցական ծառայութեան ճանապարհը։
Մարդու երկրային ուղին իր հանգրուանն ունի, սակայն ապրած կեանքին արժէքը կը շարունակուի զինք ճանչցողներու յիշողութեան մէջ։ Ժամանակին հետ շատ մանրամասնութիւններ կը խամրին, բայց կը մնայ էականը՝ մարդու նկարագիրն ու իր ներկայութեամբ փոխանցած բարին։
Քերոբ սարկաւագ Արթենեան այդպէս ալ պիտի յիշուի՝ համեստ, աշխատասէր ու բարեհամբոյր, իր ընտանիքին, Եկեղեցւոյ եւ կոչումին հաւատարիմ մարդ մը, որ իր համոզումները հաստատեց ոչ թէ խօսքով, այլ ապրած կեանքով։
Յիշատակն արդարոյն օրհնութեամբ եղիցի․ Ամէն։
Յովհաննէս Սարկաւագ Գումրուեան
ԱՄՆ Արեւմտեան Թեմի շաբաթօրեայ վարժարաններու հոգեւոր տեսուչ
Comments