Ֆրեզնոյի Սուրբ Պողոս հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու շաբաթօրյա վարժարանի Վարդավառյան տոնախմբությունը

Ֆրեզնոյի Սուրբ Պողոս հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու շաբաթօրյա վարժարանի գլխավոր նպատակը հայկական ինքնության, հոգևոր արժեքների, հարուստ մշակույթի, պատմության և մեսրոպյան ոսկեղենիկ լեզվի պահպանումն ու փոխանցումն է գալիք սերունդներին։ Սփյուռքում գործող յուրաքանչյուր հայկական կրթօջախ կարևոր դեր ունի հայապահպանության գործում, իսկ այս վարժարանը տարիներ շարունակ հավատարմորեն շարունակում է իր սրբազան գործը՝ կրթելով ազգային ոգով և քրիստոնեական սկզբունքներով առաջնորդվող նոր սերունդ։

2026 թվականի հուլիսի 12-ը առանձնահատուկ օր էր Ֆրեզնոյի Սուրբ Պողոս եկեղեցու համայնքի համար։ Առավոտյան եկեղեցու զանգերի ղողանջը համախմբել էր հավատացյալներին, իսկ Սուրբ Պատարագից հետո բակը վերածվել էր հայկական իսկական տոնավայրի։ Ամենուր ժպիտներ էին, մանկական անհոգ ծիծաղ և Վարդավառին բնորոշ կենսախինդ մթնոլորտ։

Այս տոնը Հայ Առաքելական եկեղեցու ամենասիրված ու խորհրդանշական տաղավարներից է։ Այն Տիրոջ Պայծառակերպության տոնն է, որի շուրջ դարերի ընթացքում ձևավորվել են նաև ազգային գեղեցիկ սովորույթներ։ Ջուրը՝ որպես Վարդավառի անբաժանելի խորհրդանիշ, մարմնավորում է մաքրություն, նորոգություն, օրհնություն և կյանք։ Այդ ավանդույթը սիրով պահպանվում է նաև սփյուռքում՝ միավորելով տարբեր սերունդների ներկայացուցիչներին։

Տոնական միջոցառումը կազմակերպել էին վարժարանի տնօրենությունը, ուսուցիչները և ծնողական հանձնախումբը։ Նրանք մեծ նվիրումով նախապատրաստել էին օրը՝ երեխաների ու համայնքի անդամների համար։ Բակը զարդարված էր հայկական գույներով, տեղադրված էին մեծ ջրասահք ու մանկական ջրցան սարքեր, հնչում էին ազգային և ժողովրդական երգեր, իսկ փոքրիկների ուրախ ճիչերն ու ծիծաղը տոնին հաղորդում էին առանձնահատուկ ջերմություն։

Ամենասպասված պահը, անշուշտ, ավանդական ջրախաղն էր։ Երեխաները, ծնողները, երիտասարդներն ու մեծահասակները միացան ընդհանուր ուրախությանը՝ միմյանց ջրելով և անկեղծ ժպիտներ պարգևելով։ Այդ պահին տարիքային տարբերությունները կարծես վերացել էին, և բոլորը դարձել էին մեկ մեծ ընտանիքի անդամներ՝ համախմբված հավատքով, ազգային գիտակցությամբ ու հայկական ոգով։

Ներկաները հնարավորություն ունեցան շփվելու, հանդիպելու հին ընկերներին, ծանոթանալու նոր ընտանիքների հետ և միասին վայելելու հայկական հյուրասիրությունը։ Նման հանդիպումները համայնքային կյանքի կարևոր մաս են, քանի որ ամրապնդում են փոխադարձ վստահությունը, համերաշխությունն ու միասնականության զգացումը։

Վարժարանի գործունեությունը վաղուց չի սահմանափակվում միայն դասասենյակներով։ Այն դարձել է կրթական ու մշակութային մի միջավայր, որտեղ երեխաները սովորում են հայերեն կարդալ և գրել, ճանաչում են ժողովրդի պատմությունն ու մշակույթը, յուրացնում ազգային երգն ու պարը, ծանոթանում եկեղեցական ավանդույթներին և, ամենակարևորը, գիտակցում, թե որքան մեծ պատասխանատվություն է հայ լինելը սփյուռքում։ Այստեղ նրանք ձեռք են բերում ոչ միայն գիտելիքներ, այլև արժեքներ, որոնք ուղեկցելու են իրենց ողջ կյանքի ընթացքում։

Այսպիսի միջոցառումները մեկ անգամ ևս փաստում են, որ եկեղեցին, դպրոցը, ընտանիքն ու համայնքը միասին կարող են ստեղծել այն ամուր հիմքը, որի վրա հայրենիքից հազարավոր կիլոմետրեր հեռու ևս կանգուն կմնա հայկական ինքնությունը։ Երբ երեխաները մեծանում են մայրենի խոսքի, ազգային երգի, եկեղեցական աղոթքի և հայկական սովորույթների միջավայրում, դառնում են մեր մշակույթի ու հավատքի արժանի շարունակողները։

Թող Վարդավառյան այս գեղեցիկ օրը երկար պահպանվի բոլորի հիշողության մեջ՝ որպես սիրո, համերաշխության, մաքրության և ազգային միասնության տոն։ Թող Ֆրեզնոյի Սուրբ Պողոս հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու շաբաթօրյա վարժարանը շարունակի իր աստվածահաճո ու ազգանվեր գործունեությունը՝ կրթելով, ոգեշնչելով և հայկական արժեքներով դաստիարակելով վաղվա սերնդին։

Հատուկ երախտագիտություն ենք հայտնում Ֆրեզնոյի Սուրբ Պողոս հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու հոգևոր հովվին՝ մշտական հայրական հոգածության, օրհնության և աջակցության համար, որոնց շնորհիվ կրթօջախը շարունակում է հավատարմորեն իրականացնել իր կրթական ու հայապահպան առաքելությունը։

Մեր խորին շնորհակալությունն ենք հայտնում տնօրենությանը, ուսուցչական կազմին, ծնողական հանձնախմբին և բոլոր կամավորներին, որոնք իրենց ժամանակը, սերն ու նվիրումն են ներդրել այս գեղեցիկ տոնի կազմակերպման գործում։ Նրանց համատեղ ջանքերի շնորհիվ համայնքը կրկին համախմբվեց հոգևոր ու ազգային գաղափարների շուրջ՝ ստեղծելով ջերմ և հիշարժան մթնոլորտ։

Երախտագիտություն ենք հայտնում նաև մեր սիրելի ծնողներին, որոնք իրենց զավակների ազգային և հոգևոր կրթությունը վստահում են վարժարանին ու գործուն մասնակցությամբ նպաստում նրա հաջողություններին։ Առանձնահատուկ գնահատանքի են արժանի սաները, որոնց հայերեն խոսքը, գեղեցիկ կատարումները և ազգային ոգին վկայում են, որ կատարված աշխատանքը տալիս է իր արժանի պտուղները։

Թող Տիրոջ օրհնությունը մշտապես հովանի լինի մեր եկեղեցուն, վարժարանին և ամբողջ հայ համայնքին։ Թող Վարդավառի պայծառ լույսը նորոգի մեր հավատը, զորացնի միասնականությունը և նոր եռանդ ներշնչի՝ շարունակելու մեր սրբազան գործը՝ պահպանել ու սերնդեսերունդ փոխանցել լեզուն, հավատքը, մշակույթն ու ազգային ինքնությունը։

«Հայ ենք, քանի դեռ ապրում են մեր լեզուն, մեր եկեղեցին և մեր ազգային ոգին»։

Թո՛ղ այս գիտակցությունն առաջնորդի մեզ այսօր և միշտ։

Մարգարիտ Դումանյան

Ֆրեզնոյի Սուրբ Պողոս հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու շաբաթօրյա հայկական վարժարանի տնօրեն